Και όμως ήταν και για τους δύο (η πρόκριση)

Και όμως ήταν και για τους δύο (η πρόκριση)

Ο Σάκης Δρόλιας επαναφέρει στη μνήμη μας σειρές που κατά τη γνώμη του άξιζαν και οι δύο διεκδικητές εξίσου την πρόκριση.

Έχοντας πλέον κοπάσει οι πανηγυρισμοί από τη δύσκολη πρόκριση του Ολυμπιακού και έχοντας γενικότερα πέσει οι σφυγμοί από την πιο αμφίρροπη μάχη των φετινών play-offs της Euroleague, νομίζω πως δε μπορούμε να βρούμε καταλληλότερη αφορμή για να ανατρέξουμε σε σειρές αμφίρροπες που κρίθηκαν κυριολεκτικά στο τέλος. Πάμε να δούμε ποιες ήταν αυτές.

Real Madrid – Power Electronics Valencia 3-2, 2010-11

Πολλοί περίμεναν πως η προσπάθεια που κάνει η Real Madrid από το 2009 με μεταγραφές και παίκτες πρώτης γραμμής θα αποδώσει αμέσως και θα μεταφραστεί σε μια σχετικά εύκολη πρόκριση στο Final 4 της Βαρκελώνης. Όμως η Valencia φρόντισε στο game 2 με break να διαψεύσει κάθε τέτοιο ισχυρισμό. Στο επόμενο παιχνίδι όμως η Real αντέδρασε αμέσως με break στο break και προβάδισμα με 2-1. Η Valencia όμως με πρωταγωνιστές τους Cook (16πόντοι), De Colo (12πόντοι) ισοφάρισε τη σειρά σε 2-2. Και όλα πλέον θα κρινόταν στο 5ο παιχνίδι της σειράς. Όπου η Real Madrid σε ένα πολύ κλειστό παιχνίδι κατάφερε να επιβληθεί με σκορ 66-58 και να πάρει την πολυπόθητη πρόκριση που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε πάρει και η Valencia.

Panathinaikos – Maccabi Tel Aviv 3-2, 2011-12

Από ένα τέτοιο ρετρό αφιέρωμα δε θα μπορούσαν να λείπουν οι δύο ομάδες που μας έχουν προσφέρει σπουδαίες μονομαχίες κατά τη διάρκεια της περασμένης 20ετίας με αποκορύφωμα τους δύο σερί τελικούς(2000 και 2001). Ο Παναθηναϊκός έκανε σχετικά εύκολα το 1-0 νικώντας με διαφορά 20 πόντων στο ΟΑΚΑ. Όμως το δεύτερο ματς έμελλε να είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Καθώς με τις δύο ομάδες να βαδίζουν στον πόντο, ο David Blu με ένα τρελό τρίποντο καθόρισε την έκβαση του ματς και ισοφάρισε σε 1-1. Ο τρίτος αγώνας βρήκε ξανά(στα σημεία) νικήτρια την ομάδα του Blatt και τον Παναθηναϊκό να μπαίνει στον τέταρτο αγώνα για ένα και μόνο αποτέλεσμα. Η ποιότητα και η εμπειρία των παικτών του Obradovic ήταν τέτοια όμως που βοήθησε στο να αποκτήσουν τον έλεγχο του ματς και να στείλουν τη σειρά εκ νέου στην Αθήνα. Εκεί θα περίμενε κανείς η ατμόσφαιρα να παίξει το δικό της ρόλο. Αντ αυτού είδαμε όμως ένα παρόμοιο ματς με το δεύτερο, για γερά νεύρα μέχρι τέλους. Οι δύο ομάδες παρέμειναν ισόπαλες μέχρι και 5 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Όταν η εύστοχη βολή του Διαμαντίδη έδωσε τη νίκη με 86-85 και την πολυπόθητη πρόκριση στο Final 4. Τα λόγια περιττά για 2 από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της δεκαετίας του 00.

Και τέλος αφού παρακάμψουμε την τρομερή και πολυσυζητημένη ανατροπή του Ολυμπιακού το 2013 απέναντι στην Anadolu Efes θα αναφερθούμε στο λεγόμενο ματς αυτοκτονία.

Γυρνάμε πίσω στο 2014 όπου όλα ήταν έτοιμα και από αγωνιστικής πλευράς και ως ατμόσφαιρα για την επιστροφή της Armani Milano στο Final 4 μετά από πολυετείς αποτυχημένες προσπάθειες.

Στο πρώτο ματς έμοιαζαν όλα ιδανικά με την ιταλική ομάδα να έχει διαφορά 8 πόντων 47 δεύτερα πριν το τέλος της αναμέτρησης. Η Maccabi Tel Aviv όμως με ομαδική δουλειά κατάφερε το απίθανο και έκανε το break στην παράταση του αγώνα. Αναπόφευκτα αυτό έμελλε να είναι και το turning point της σειράς καθώς η κανονικότητα των εντός έδρας νικών των 2 ομάδων βρήκε πανάξια νικήτρια την Maccabi Tel Aviv. Παρά την συγκλoνιστική προσπάθεια του Keith Langford στο game 4 η ομάδα του Pianigiani δεν απέφυγε εν τέλει την αυτοκτονία με τη Maccabi μετέπειτα να στέφεται πρωταθλήτρια στο ημι-σκοτεινό Mediolanum Forum.

Ανακεφαλαιώνοντας

Ανάμεσα στα προαναφερθέντα ματς (και την πρόκρισης του Ολυμπιακού το 2013) όσες διαφορές και να υπάρχουν σε τρόπο παιχνιδιού παίκτες ,προπονητές σίγουρα μπορούμε να βρούμε δύο κοινά που αποτελούν και σε μεγάλο βαθμό τις σταθερές του μπάσκετ. Το ένα είναι πως το μπάσκετ είναι κατεξοχήν ένα άθλημα που μπορεί να προσφέρει συγκινήσεις, ανατροπές σκορ, εναλλαγές συναισθημάτων και μονομαχίες από δύο ομάδες μέχρι τέλους χωρίς ξεκάθαρο φαβορί. Στο πλαίσιο αυτό πολλές φορές το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται στις λεπτομέρειες. Είτε πρόκειται για μια σειρά που κρίνεται στα 5 παιχνίδια είτε απλώς πρόκειται για μια στιγμή σιγουριάς στο game 1 (Armani- Maccabi) όπου φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει. Ή μήπως όχι;

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *